Ταξίδι με Scrambler Full Throttle

Με το δικύλινδρο της Ducati στην Πελλοπόνησο
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

21/7/2017

Του Μάκη Παπαδημητρίου*

Φωτό: Του ιδίου

 

Χρονομηχανή

 

“Λάζαρε, γεια, Μάκης εδώ, παίζει να βρούμε κανένα μοτόρι για λίγες μέρες; Πούλησα την πάπια και δεν έχω τίποτα για το Πάσχα…”. Μερικές μέρες μετά ένα Scrambler Full Throttle βρισκόταν κάτω από τα πόδια μου κι εγώ ένιωθα μαλάκας που δεν ζήτησα από τον νονό μου -το Λάζαρο- να μου κάνει δώρο ένα τέτοιο για τις γιορτές “…ορίστε και το κλειδί, τα χαρτιά είναι κάτω από τη σέλα, καλό δρόμο” μου είπε ο καλός κύριος στην αντιπροσωπεία. Έβαλα το κλειδί στον διακόπτη, πάτησα τη μίζα κι ο χρόνος γύρισε πίσω δεκαοχτώ χρόνια… ήμουν 24 και δούλευα στο MOTO

 

Τα χέρια έρχονται σε κανονική θέση -αν και το τιμόνι σε σχέση με το Icon είναι χαμηλότερο- και τα μαρσπιέ οδηγούν τα πόδια σε ξεκούραστη γωνία φέρνοντας το σώμα όρθιο, καμαρωτό, να κάθεται αναπαυτικά στη σέλα σε μια ρετροπολεμική στάση. Ο "L" κινητήρας γουργουρίζει ευχάριστα και ο ήχος της Termignoni σε παρακινεί όχι μόνο να ανοίξεις το γκάζι αλλά και να το κλείσεις κιόλας, εκεί κάπου στις 3.0000-4.000 στροφές, αποζημιώνοντάς σε με υπέροχα μπάσα σκασίματα. Τα κεφάλια γυρνούν και κοιτούν κι εγώ δεν ξέρω για που να τραβήξω… κι αυτό είναι τόσο ωραίο.

Hit the road

Είχα δυο επιλογές. Ή βόρεια ή νότια καθώς το νησί προϋποθέτει καράβι και τα καράβια μου γυρίζουν τ' άντερα. Νότια λοιπόν, με συνοπτικές διαδικασίες. Πελλοπόνησος. Ξεκίνησα Μεγάλη Παρασκευή κατά τις 11:00 και μετά τα διόδια της Ελευσίνας είδα την περισσότερη κίνηση που έχω δει ποτέ, 10 χιλιόμετρα ουρά μετά τα διόδια! Ευτυχώς δεν βρέχει σκέφτηκα και… σε λίγο άρχισε να βρέχει. Φυσικά. Η κίνηση ανάμεσα στα αυτοκίνητα πολύ εύκολη, τινάγματα εμπρός, φρένα και πάλι το ίδιο για χιλιόμετρα. Η "ντουντούκα" ακούραστη κι εγώ ξεκούραστος. Ελαφρύς, “μονοδάχτυλος” ο συμπλέκτης, χωρίς μπουκώματα και φτυσίματα η τροφοδοσία, και το μοτέρ από τις 3.000 μέχρι τις 6.000 στροφές γεμάτο και απολαυστικό. Επιτέλους η ουρά εξαφανίζεται κι εγώ ταξιδεύω πια με 130-140 km/h και στρίβω για Επίδαυρο. Τη διαδρομή αυτή -όπως κάθε μοτοσυκλετιστής που σέβεται τον εαυτό του- την έχω κάνει πολλές φορές και με διαφορετικά μηχανάκια. Δεν θυμάμαι να την έχω ευχαριστηθεί περισσότερο. Τα σχεδόν 190 κιλά -με υγρά- της ντουντούκας δεν φαίνονται πουθενά. Στρίβει με ακρίβεια χωρίς να είναι supersport και πάρα τον 18άρη μπροστινό τροχό κρατάει τη γραμμή της και συνεχίζει ακάθεκτη. Στις εξόδους δεν ξηλώνει την άσφαλτο αλλά έχει αρκετό γκάζι για να σε κάνει να χαμογελάς και να νιώθεις ασφάλεια. Ένας δίσκος -ταψί- μπροστά 330 χιλιοστών με ακτινική τετραέμβολη Brembo και κάπου εδώ τελειώνει η φάση φρενάρισμα. Όλα υπό έλεγχο, το ABS δεν μπήκε παρά μόνο μια φορά και μόνο στον πίσω τροχό, όταν ένας κάγκουρας αμαξάτος αποφάσισε ότι προτιμάει περισσότερο το αγγλικό στυλ και παραλίγο να ανταλλάξουμε οχήματα.

Στρίβει με ακρίβεια χωρίς να είναι supersport και πάρα τον 18άρη μπροστινό τροχό κρατάει τη γραμμή της και συνεχίζει ακάθεκτη

Βρίσκομαι Επίδαυρο έχοντας οδηγήσει περίπου μία-μιάμιση ώρα και σταματάω για καφέ. Για 15 λεπτά μόνο. Και πάλι οδήγηση μέχρι το Ναύπλιο, στους Μύλους. Δεν μπορούσα να πίνω καφέ και να κάθομαι να βλέπω ένα τόσο όμορφο μηχανάκι να με κοιτάει σαν να λέει έλα, πάμε. Αλλά πριν, ας πάμε μια βόλτα από το αρχαίο θέατρο… έχω μια ιδέα! Και πήγα, αλλά τζίφος. Δεν με άφησαν. Πρέπει να πάρεις άδεια από την εφορία αρχαιοτήτων για να μπεις στην ορχήστρα του θεάτρου… με μηχανάκι! Τι ύβρις Θεέ μου. Κρίμα, αυτή θα ήταν μια σπουδαία φωτογραφία. Θα έβαζα το Scrambler στη μέση και θα έστηνα τους τουρίστες γύρω γύρω να το χειροκροτούν για την υπέροχη παράσταση που έδωσε στα στροφιλίκια της περιοχής.

Τηλέφωνο στον Δημήτρη για φαγητό στο Ναύπλιο. "Το μηχανάκι αυτό… τι είναι;" μου λέει, και ξεκινάω μια μίνι διάλεξη περί Scrambler -ό,τι θυμόμουν από αυτά που είχαν γραφτεί- και άλλη μια για το αερόψυκτο μοτέρ των 803cc με το desmo για να του κεντρίσω την περιέργεια. Τι είναι αυτό πάλι, μου λέει. Ένα σύστημα που ανεβοκατεβάζει τις βαλβίδες… αλλά δεν τον είδα να ενδιαφέρεται και πολύ για τα τεχνικά και σταμάτησα. "Και πόσα άλογα βγάζει;" "75" λέω, "πολλά έ;", μου λέει… όχι, απαντώ, δεν είναι πολλά, είναι ακριβώς ό,τι πρέπει. Διακοσαρίζει αλλά δεν υπάρχει λόγος. "Και πόσο καίει;" Από 5 έως 6,5 λίτρα στα 100km κι αν το γυρνάς εκεί που δεν υπάρχει λόγος θα περάσει και τα 8. "Και αυτό το όργανο τι δείχνει;" "Τα πάντα", του λέω και η αλήθεια δεν είναι μακριά. Έχει ό,τι μπορεί να χρειαστεί κανείς και φυσικά απενεργοποιούμενο ABS αν είναι να πάρεις τα βουνά και όχι μόνο. Και μετά από αρκετά μου λέει και του λέω και μου ξαναλέει και του ξαναματαλέω, έφυγα για ξεκούραση γιατί την επόμενη θα επισκεπτόμουν έναν άλλο φίλο στον Κάψια, λίγο έξω από την Τρίπολη, πριν το Λεβίδι. Αλλά θα πήγαινα από μια μοναδική διαδρομή… τον Κολοσούρτη.

 

Η αφορμή

Βουνό. Κολοσούρτης, Αχλαδόκαμπος. Ο παλιός δρόμος που ένωνε Άργος και Τρίπολη. Στο κομμάτι των περίπου 12 χιλιομέτρων της ανάβασης με τις απανωτές στροφές έχει καινούρια άσφαλτο και είναι Μεγάλο Σάββατο 10:00 το πρωί. Κίνηση μηδέν. Κυριολεκτικά μηδέν. Η μία στροφή διαδέχεται την άλλη. Δεξιά, φρένα, δευτέρα, στροφή, ωχ χάλασα το παπούτσι μου… έξοδος, τρίτη-τετάρτη, αριστερή, φρένα, δευτέρα… ωχ… τουλάχιστον χάλασα και το άλλο συμμετρικά, έξοδος τρίτη-τετάρτη…φρένα και δευτέρα… συγχαρητήρια στον μονόδρομο συμπλέκτη, και πάει έτσι για κάνα εικοσάλεπτο. Απόλαυση και ασφάλεια. Δεν το άφηνα να σκάει, δεν πέρναγε τις 4.000 με 5.000 και άλλαζα (τι ωραίος ήχος, ειδικά στα κατεβάσματα). Πρωινή συναυλία από δικύλινδρο L, 800 κυβικών συνοδεία δίκανης Termignoni. Δεν μιλάμε όμως για heavy metal, μιλάμε για Μπαχ!

Το μηχανάκι δεν κούνησε πουθενά δεν γλίστρησε πουθενά, τα MT60 RS είναι για βραβείο Oscar. Οδηγείς σβέλτα και με ασφάλεια με μια μοτοσυκλέτα που έχει 75 άλογα και δεν χρειάζεσαι περισσότερα για να απολαύσεις ένα τέτοιο ορεινό στροφιλίκι. Σίγουρα υπάρχουν ένα κάρο μοτοσυκλέτες που στρίβουν και φρενάρουν καλύτερα, έχουν περισσότερα άλογα και ένα σκασμό ηλεκτρονικά, antispin, antiwheelie, anti, anti, anti… λοιπόν, αντί για όλα αυτά το full throttle έχει ουσία. Είναι μια τόσο ισορροπημένη μοτοσυκλέτα που δεν χρειάζεται να είσαι ο Tadayuki Okada -που τον θυμήθηκα αυτόν…- για να την απολαύσεις. Ο δρόμος είναι καμία σαρανταριά χιλιόμετρα αν και το πολύ ενδιαφέρον κομμάτι έρχεται νωρίς, μόλις αρχίσεις να ανεβαίνεις από τους Μύλους.

Θα έβαζα το Scrambler στη μέση και θα έστηνα τους τουρίστες γύρω γύρω να το χειροκροτούν για την υπέροχη παράσταση που έδωσε στα στροφιλίκια της περιοχής

Φτάνω στον Κάψια τόσο χαρούμενος… ένα γρήγορο πρωινό, καφέ με τον Μάκη και βουρ πάλι πίσω στους Μύλους. Πάλι από τον Κολοσούρτη. Χριστέ μου (μέρες που είναι…). Συνειδητοποίησα ότι μπορώ να είμαι συγκεντρωμένος για 20 λεπτά -χωρίς να κάνω καμιά μα καμία άλλη σκέψη- μόνο όταν οδηγώ σε τέτοιες συνθήκες. Μια μοτοσυκλέτα σε ορεινό στροφιλίκι χωρίς κίνηση ένα ηλιόλουστο πρωινό. Ποτέ άλλοτε.

Πίσω λοιπόν, φαγητό, χαλαρή βόλτα στο Ναύπλιο και η ώρα περνάει και περνάει και περνάει, κι έχει νυχτώσει και νυχτώνει κι άλλο κι εγώ στέκομαι παραδίπλα στην παρκαρισμένη ντουντούκα και παρατηρώ πώς τραβάει τα βλέμματα. Πλησίασε ένα νεαρό ζευγάρι και η κοπέλα ενθουσιάστηκε με το καλλίγραμμο ρεζερβουάρ κι άρχισε να τραβάει φωτογραφίες. Και μετά ένα άλλο ζευγάρι και μετά ένα άλλο… και βλέπω ένα τύπο να μιλάει στη γκόμενά του και φαντάζομαι να της λέει: "α, ρε μωρό μου, να είχα ένα τέτοιο να σε πήγαινα μια βόλτα", γιατί αυτό είναι το Scrambler, αφορμή για βόλτα.

Μεγάλο Σάββατο βράδυ. Η ώρα είναι 23:51. Οδηγώ παραλιακά. Δεν έχω όρεξη για Ανάσταση και εκκλησία. Κανείς στο δρόμο. Και σε λίγο, από διάφορες μεριές φαίνονται βεγγαλικά στον αέρα. Ανοίγω το γκάζι μέχρι τις 4.000 και κλείνω. Τα σκασίματα της ντουντούκας είναι τα δικά μου βεγγαλικά!

* Ο Μάκης Παπαδημητρίου είναι ένας από τους πλέον ταλαντούχους ηθοποιούς της νέας… κοπής. Πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με την δραματική τέχνη, ο Μάκης φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα Φυσικής, αλλά τελικά τον κέρδισε η τέχνη εις βάρος της επιστήμης καθώς αποφοίτησε από την δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Στο ενεργητικό του έχει πολλές επιτυχίες και διακρίσεις στην τηλεόραση, στο θέατρο και στον κινηματογράφο, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο Χορν. Είναι ένας από τους ταχύτερους στην Ελλάδα στο να λύνει τον κύβο του Rubik, ενώ το σημαντικότερο στοιχείο στο βιογραφικό του (για εμάς τουλάχιστον…) είναι το ότι ανήκε στην συντακτική ομάδα του περιοδικού πριν από 18 χρόνια!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

European Heritage Tour - Ο γύρος της Ευρώπης με BMW R18 Transcontinental, Δ’ μέρος

Νορβηγία, Φινλανδία, Εσθονία
BMW European Heritage Tour
Από τον

Κωνσταντίνο Μητσάκη

18/9/2023

Η κεντρική ιδέα του EUROPEAN HERITAGE TOUR ήταν να ενώσουμε οδικώς τα τρία γεωγραφικά άκρα της χερσαίας Ευρώπης (νοτιότερο, δυτικότερο, βορειότερο), με «συνδετικό κρίκο» την στιβαρή BMW R 18 TRANSCONTINENTAL. Είχαμε ήδη πετύχει τους δυο πρώτους γεωγραφικούς στόχους μας (Tarifa / Ισπανία & Cabo Da Roca / Πορτογαλία) και τώρα υπολειπόταν ο τρίτος και τελευταίος: το διάσημο ακρωτήριο Nordkapp της Νορβηγίας, στη βόρεια εσχατιά της Ευρώπης.

Αποχαιρετώντας αξημέρωτα τον Αρκτικό κύκλο στο Rovaniami, είχαμε μπροστά μας μόλις 720 χλμ. για να ολοκληρώσουμε τη γεωγραφική “τριπλέτα” της Ευρώπης. Τόση ήταν η απόσταση που μας χώριζε πλέον από την εμβληματική υδρόγειο σφαίρα του Βορείου Ακρωτηρίου. Και τελικά, μετά από 12 ώρες σβέλτης οδήγησης πάνω στον επαρχιακό άξονα Rovaniami – Kaamanen – Karigasniemi – Olderfjord – Repvag – Honningsvag – Nordkapp, φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού και αντικρίσαμε με κουρασμένα χαμόγελα τον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό. Μετά από 10.120 χλμ. ταξιδιού τα είχαμε καταφέρει! Πατέρας και γιος -για δεύτερη φορά μετά το 2019- βάζαμε ρόδα στο Nordkapp, γεγονός που πανηγυρίσαμε δεόντως!

BMW European Heritage Tour, Νόρντκαπ

Για μένα, ωστόσο, ήταν η τέταρτη φορά μέσα στα τελευταία 5 χρόνια που έφτανα εδώ στην βόρεια εσχατιά της Ευρώπης και «προσκυνούσα» στο Nordkapp: το 2019 είχα έρθει παρέα με τον Γιώργο με μια HONDA AFRICA TWIN CRF 1000, το 2021 μ’ ένα scooter SYM HD 300, το 2022 με μια BMW F 850 GS και το 2023 με την BMW R 18 TRANSCONTINENTAL! Ομόνοια-Σύνταγμα το δρομολόγιο! 

BMW European Heritage Tour - Μέρος Δ'

Όμως, το ταξίδι μας δεν τελείωνε μπροστά στην αφαιρετική υδρόγειο σφαίρα του Βορείου Ακρωτηρίου. Αφού κόπασαν οι γιορτές και τα πανηγύρια, το επόμενο πρωινό ξεκίνησε η μεγάλη “κατηφορική” διαδρομή με προορισμό την πρωτεύουσα Ελσίνκι της Φινλανδίας. Καθ’ οδόν, ιδιαίτερη προσοχή απαιτούσαν οι απανταχού παρόντες τάρανδοι, που σε αρκετές περιπτώσεις διέσχιζαν αμέριμνα το δρόμο δοκιμάζοντας έτσι τα αντανακλαστικά του οδηγού -ευτυχώς, δεν συνέβη κάτι το δυσάρεστο.

BMW European Heritage Tour - Μέρος Δ'

Μετά από δυο μέρες οδήγησης πάνω στην πιο ανιαρή ίσως διαδρομή του EUROPEAN HERITAGE TOUR (Nordkapp – Oulu – Jyvaskyla – Helsinki / 1520 χλμ.), αντικρίσαμε τα πρώτα σπίτια του Ελσίνκι. Αφού καταλύσαμε στα βόρεια προάστια της πόλης, ακολούθησε η επιβεβλημένη εξερεύνηση–γνωριμία της φιλανδικής πρωτεύουσας, η οποία δεν μας ενθουσίασε και ιδιαίτερα.

BMW European Heritage Tour - Μέρος Δ'

Το επόμενο απόγευμα βρεθήκαμε στο λιμάνι του Ελσίνκι, περιμένοντας την επιβίβαση στο πλοίο που θα μας μετέφερε στο Ταλίν της Εσθονίας. Έτσι, με το ακτοπλοϊκό δρομολόγιο Helsinki–Tallin (διάρκειας 2,5 ωρών), έπεσαν οι τίτλοι τέλους της σκανδιναβικής διαδρομής του EUROPEAN HERITAGE TOUR. Η δίτροχη παρουσία μας στις Βαλτικές χώρες (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) μόλις ξεκινούσε.

BMW European Heritage Tour - Μέρος Δ'

Η πρωτεύουσα Ταλίν της Εσθονίας μάς πρόσφερε στέγη για δυο μέρες. Κτισμένο στην βόρεια ακτή της Εσθονίας, το Ταλίν φιλοξενεί περίπου 420.000 κατοίκους, το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Αν και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, είναι κατά γενική ομολογία η καλύτερα διατηρημένη μεσαιωνική πρωτεύουσα της Βόρειας Ευρώπης και συγκαταλέγεται από το 1997 στην λίστα της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

BMW European Heritage Tour - Μέρος Δ'

Αποπνέοντας αυθεντική αύρα 13ου–14ου αιώνα, το μακρινό χθες του Ταλίν “ακουμπούσε” πάνω στο ευρωπαϊκό σήμερα μ’ ένα αρκετά καλοστημένο σκηνικό διαφορετικών παραδόσεων και πολιτισμών. Περπατώντας στο ιστορικό κέντρο του Ταλίν, πολλές φορές πιάσαμε τον εαυτό μας να αναρωτιέται αν στην επόμενη γωνιά θα αντικρίζαμε μια όμορφη αρχοντοπούλα στην κορυφή ενός πύργου ή θα βρισκόμασταν μπροστά σε έφιππους ιππότες που μάχονται μεταξύ τους.

Κι αφού βιώσαμε τον μεσαιωνικό μυστικισμό της εσθονικής πρωτεύουσας, φορτώσαμε τις αποσκευές μας στη μαύρη BMW R 18 TRANSCONTINENTAL και αναχωρήσαμε σβέλτα για την γειτονική Λετονία.